𝓑𝓮𝔂𝓸𝓷𝓭 𝓞𝓷𝓮 𝓓𝓲𝓶𝓮𝓷𝓼𝓲𝓸𝓷

گرچه خیلی از استرس‌ها و حساسیت‌های مسئول فعلیم رو درک نمیکنم ولی روزی ده بار میگه مرسی که هستی و اگه نبودی سخت می‌گذشت و همین گولم میزنه که احساس رضایت کنم از اینکه در حال حاضر اینجام D:

البته صادقانه واقعاً راضیم که این ماه تو بخش خودمون نیستم چون خیلی چیزها رو اعصابم بود و داشتم اذیت میشدم. تو بخش فعلی همه چیز از لحاظ انسانی در سکوته و دارم به این خلوتی و سکوت عادت میکنم و دلم نمیخواد برگردم. در این شرایط تنها چیزی که باعث میشه دلم بخواد برگردم اینه که اینجا نمیتونم فرد مدنظرم رو ببینم و این دلتنگ شدن اذیتم میکنه وگرنه از بقیه نظرها اینجا کاملاً ایده‌آله برام :)