𝓑𝓮𝔂𝓸𝓷𝓭 𝓞𝓷𝓮 𝓓𝓲𝓶𝓮𝓷𝓼𝓲𝓸𝓷

خب حالا که وارد فضای غیبت شدیم اجازه بدید یه کم دیگه غیبت کنیم :))

آقا چند وقت پیش در فاز آشنایی و دوستی با یه پسری صحبت می‌کردیم بعد از چند روز یه جایی خداحافظی که کردیم فرداش دیگه این پیام نداد و منم پیامی ندادم (چون ارتباطمون به نوعی هم نبود که بگم دوست شده بودیم اون موقع و قطعاً احساسی هم شکل نگرفته بود، دوست نداشتم من برم پیگیرش بشم و پیام بدم). چند روزی گذشت و این آقا یه استوری از بیمارستان گذاشت (چیزی که خب واسه ماهایی که کادر درمانیم دیدنش خیلی عادیه و باهاش استرس نمی‌گیریم و غش و ضعف نمی‌کنیم!) و من خیلی عادی چند ساعت بعد ریپلای کردم اون استوری رو که چی شده؟ بعدش اون آقا جواب داد که چرا اونجاست (به عنوان همراه بیمار بود) و یهو رفت تو فاز اینکه گلایه کنه که آره چند روزه یه پیام ندادی بهم، یه زنگ نزدی، الانم من این استوری رو گذاشتم ولی تو اصلاً نگران نشدی که ببینی چه اتفاقی افتاده! درکمال آرامش و خونسردی بهش گفتم اگر من پیام ندادم، متقابلاً پیامی هم از تو روی گوشیم ندیدم! بعد برگشته میگه تو اصلاً آدما برات مهم نیستن! بهش گفتم با این حرف‌ها نمیتونی بهم احساس گناه بدی که فکر کنم من کم کاری کردم و من فقط مثل خودت رفتار کردم! /:

نمیدونم چرا آدم‌ها وقتی مثل خودشون رفتار میکنی بهشون برمیخوره /: تجربه ثابت کرده آدم‌ها به همین اندازه که اولیل ارتباط، این شکلی گارد می‌گیرن که آره تو نیومدی سراغم و من مهم نبودم و تو پیامی ندادی، اگر شما پیگیرش باشی و تو کسی باشی که مکالمه رو باهاشون شروع میکنه و حالش رو می‌پرسه و نگرانش میشه هم بعدها تا موردی پیش بیاد بهت میگن تو کسی بودی که افتادی دنبال من و تا یه روز ازم خبری نمیشد هی پیگیرم میشدی و به زور میخواستی منو تو زندگیت نگه داری! بنابراین اصلاً با این واکنش‌هاشون احساس گناه نکنید و فکر نکنید شما کم گذاشتید! اجازه بدید یه چیزایی طبق روال و روتین جامعه پیش بره (کسی که پیگیر میشه و پا پیش میذاره جنس مذکر باشه) بعدش که دیگه ارتباطی شکل گرفت و وارد فاز احساسی شدید اونموقع صدتون رو بذارید و نازش رو بکشید درغیر اینصورت خواهیم دید که چه خواهد شد! :)))