𝓑𝓮𝔂𝓸𝓷𝓭 𝓞𝓷𝓮 𝓓𝓲𝓶𝓮𝓷𝓼𝓲𝓸𝓷

با بچه‌ها رفتیم بیرون، موقع خداحافظی باهاشون دست دادم و اینجوری بودن که وااای چقدر داغی تو، تو واقعاً مستعد ازدواجی! مسخره‌ها :)))

حیفِ منِ دااااغ نیست که موندم رو زمین واقعاً؟ یعنی من نباید حداقلش یه دوست پسر داشته باشم؟ دیگه وقتی شصت سالم شد و یائسه شدم و داشتم میرفتم خانه‌ی سالمندان به چه دردم میخوره اونموقع دوست پسر و شوهر؟ تف به این زندگی :)))